Indien uit de rapporten van gedragsdeskundigen een TBS-advies naar voren komt, is het van belang dat de advocaat hiertegen zo goed mogelijk verweer voert. Wij geven een opsomming van enkele kritische vragen die gesteld kunnen worden:

Ultimum remedium

• De verdediging meent dat bij de maatregel TBS met dwangverpleging sprake is van een ultimum remedium, waartoe slechts geadviseerd dient te worden indien geen ander ‘lichter’ alternatief voorhanden is. Waarom menen de deskundigen dat thans slechts de TBS met dwangverpleging volstaat als behandelings- en beveiligingsmodaliteit, terwijl alternatieven nog niet zijn geprobeerd? Zou het niet voor de hand liggen eerst de ‘lichtere” maatregel een kans te geven?

Veiligheid

• Het lijkt erop dat de deskundigen menen dat bij de oplegging van een maatregel ex art. 37 Sr de beveiliging van de maatschappij onvoldoende kan worden gewaarborgd. Hoe komen de deskundigen tot deze mening? Menen de deskundigen dat civiele verlenging in een gesloten setting een onveilige situatie oplevert? Zo ja, waarom?

• Volgens de verdediging komen personen aan wie de strafrechtelijke maatregel van art. 37 Sr is opgelegd vaak terecht in een veilige gesloten setting van een FPK of een FPA of een psychiatrisch ziekenhuis, en geldt hetzelfde als civiel wordt verlengd krachtens art. 51 en art. 15-17 Wet BOPZ. Hoe verhoudt zich dit tot het door de deskundigen gestelde?

• Volgens de verdediging wordt in de strafrechtelijke praktijk bij levensdelicten (soms zelfs bij voltooide levensdelicten) begaan door personen met een schizofrene stoornis met een hoog recidiverisico veelvuldig de maatregel ex art. 37 Sr opgelegd’. Daarbij wordt ook door strafrechters opgemerkt dat de opname na een jaar civiel kan worden gecontinueerd. Hoe verhoudt zich dit tot het door de deskundigen gestelde?

• In hoeverre hebben de deskundigen in hun advisering rekening gehouden met het Wetsvoorstel forensische zorg., waarin de opname in een psychiatrisch ziekenhuis een prominentere positie lijkt te krijgen (zie ontwerptekst nieuwe art. 37 Sr), terwijl het veiligheidsaspect blijkens de Memorie van Toelichting nu juist een van de speerpunten is van deze nieuwe wet?

Behandeling langer dan een jaar

• Volgens de verdediging wordt in de strafrechtelijke praktijk soms door rechters al rekening gehouden met het feit dat de behandeling langer dan een jaar zal duren en staat dit niet in de weg aan de oplegging van de maatregel ex art. 37 SP. Hoe verhoudt zich dit tot het door de deskundigen gestelde?
• Zou, indien de rechter zou komen tot de oplegging van de maatregel ex art. 37 Sr, door een forensische instelling, ook gedurende een langere periode dan een jaar. het aspect van de beveiliging van de maatschappij voldoende gewaarborgd kunnen worden? Zo ja, op welke wijze?

Medicatie en recidiverisico

• De deskundigen stellen dat de kans op herhaling van een soortgelijk delict zonder een adequate (medicamenteuze) behandeling en een stevig zorgnetwerk groot is. Hoe schatten de deskundigen de kans op herhaling in indien er wel sprake zou zijn van adequate medicamenteuze behandeling?

Passende setting

• In afwijking van de mening van de deskundigen meent de verdediging dat de behandeling (die vooral gericht zal zijn op stabilisering door medicatie en netwerkversteviging) van de door de deskundigen gestelde problematiek beter “past” in een psychiatrisch ziekenhuis, nu van overige therapievormen bij de door de deskundigen gestelde problematiek doorgaans niet veel valt te verwachten. Wat is hierop de reactie van de deskundigen?