Uit de wet en de wetsgeschiedenis kan worden afgeleid dat het doel van de maatregel primair de beveiliging van de samenleving is. De ISD is echter tevens bedoeld om via gedragsbeïnvloeding te komen tot recidivevermindering in de toekomst. Gedacht werd aan een programma dat in ieder geval gericht is op de ontwikkeling van vaardigheden ten aanzien van zelfzorg en hygiëne, arbeid, scholing, besteding van vrije tijd, beheer van financiën, zelfstandig wonen en sociale omgang. (vlg Kamerstukken II, 2002/03, 28 980, nr. 3, pag. 4: “Bij de tenuitvoerlegging van de maatregel is uitgangspunt een langere vrijheidsbeneming in een zeer beperkt regiem. Een intensieve interventie zal alleen plaatsvinden als daarvoor bij betrokkene een duidelijk aanknopingspunt is”.)

De praktijk is ook niet vrolijk! Critici betoogden al voor de invoering van de maatregel dat de maatregel ISD in de praktijk wel eens zou kunnen neerkomen op een kale executie van twee jaren, dus gewoon twee jaren zitten! Indien dat zo is, dan gaat het in feite om een bruto detentie van drie jaren. En dat voor relatief geringe delicten. In feite gaat het dan om een nog langere sanctie dan (bruto) drie jaren, omdat het voorarrest in de praktijk nooit wordt afgetrokken.